روزای من...

روزای من......

به خواب می ماند تنها، به خواب می ماند چراغ، آینه، دیوار، بی تو غمگینند تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار به مهربانی یک دوست از تو می گویم تو نیستی که ببینی، چگونه از دیوار جواب می شنوم ... *فریدون مشیری* روزای من......

آه ای دوست که دیگر رمقی درمن نیست تو بگو داغتر از آتش غم دیگر چیست؟من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش دیگر ای بادِ صبا دست زبختم بردار، خبر از یار نیاردل من خاک شد و دوش به بادش دادم.... هوشنگ ابتهاج روزای من......

تو میدانی چه دردی میکشیدم از تبَر بودن؟ تَنت از چوب، اما بابتِ سَر، در به در بودن گناهش چیست تُنگی، عاشقِ ماهی شود اما تمامِ عمر، ماهی از وجودش بیخبر بودن؟ چه میکردی، اگر یک عمر گلدانی شوی اما تمامِ فکرِ گل از باغ و باران شعلهور بودن؟ نمیدانم! نمیدانم که میدانی؟! ولی حس کن چه حالی دارد از نادیده هم نادیدهتر بودن؟! خیالی نیست "خورشیدی"، بتاب و حکمرانی کن که عادت کردهام خورشید را، بالایِ سَر بودن هوا خوبست! من خوبم! و اینجا آسمان آبیست! نگو دیوانهام! سخت است دردِ کور و کر بودنغزل سهرابی روزای من......

دو قدم مانده که پاییز به یغما برود این همه رنگ قشنگ از کف دنیا برود هرکه معشوقه برانگیخت گوارایش باددل ِ تنها به چه شوقی پی ِ یلدا برود؟ گلهها را بگذار!نالهها را بس کن! روزگار گوش ندارد که تو هی شِکوه کنی!زندگی چشم ندارد که ببیند اخم دلتنگ تو را فرصتی نیست که صرف گله و ناله شود!تابجنبیم تمام است تمام! مهر دیدی که به برهم زدن چشم گذشتیاهمین سال جدید!بازکم مانده به عید!این شتاب عمراستمن و تو باورمان نیست که نیست! زندگی گاه به کام است و بس است؛زندگی گاه به نام است و کم است؛زندگی گاه به دام است و غم است؛چه به کام وچه به نام و ، چه به دام . . .زندگی معرکهی همت ماست، زندگی میگذرد ... زندگی گاه به نان است و کفایت بکند؛زندگی گاه به جان است و جفایت بکند؛زندگی گاه به آن است و رهایت بکند؛چه به نانو چه به جانو چه به آن . . .زندگی صحنهی بیتابی ماست، زندگی میگذرد . . . زندگی گاه به راز است و ملامت بدهد؛زندگی گاه به ساز است و سلامت بدهدزندگی گاه به ناز است و جهانت بدهد؛چه به راز و چه به سازو چه به ناز . . .زندگی لحظهی بیداری ماست، ز روزای من......